જીવનનો અંત અને તેની સાથે લેવાયેલા નિર્ણયો સાથે સંકળાયેલા દરેક દર્દીઓ, તેના પરિવારો, મિત્રો અને ડોક્ટરો માટે નિર્ણાયક પડકારો લાવે છે. હકીકતમાં, મૃત્યુ જેવા ગંભીર રોગ ના સ્ટેજ માં તેનું સંચાલન કરવું તે અગત્ય નું છે, જયારે ગંભીર નિદાન કરવામાં આવે છે, તે ખૂબ જ જટિલ પ્રક્રિયા હોય છે.
તેની સાથે સંકળાયેલા દરેક વ્યક્તિને ઘણી વાર જુદી જુદી રીતે પડકારવામાં આવે છે.
સંદેશાવ્યવહાર એ પ્રથમ ઉદ્દેશ છે, અને તે ડોક્ટરો થી શરૂ થવો જોઈએ.તેમની ભૂમિકામાં ઘણીવાર જીવન અને મૃત્યુ વચ્ચે જીવન વધારવાની જવાબદારી હોય છે.અને દર્દીને તે ગંભીર બીમારી માંથી બહાર કાઢવાનું હોય છે. આમ, તેઓ ઘણીવાર આશાવાદને સત્યતા સાથે સંતુલિત કરવા માટે સંઘર્ષ કરે છે. “કેટલી માહિતી,” “કેટલા સમયના અંતરે” અને “આ ચોક્કસ દર્દી માટે કેટલા પ્રમાણમાં કેવી રીતે વાત રજૂ કરવી” નક્કી કરવા માટે કુશળ પ્રતિબદ્ધતાની જરૂર છે જે વય અને અનુભવ સાથે પરિપક્વ થાય છે.
ડોક્ટરો ને માર્ગદર્શન ખૂબ જ વ્યક્તિગત હોવું આવશ્યક છે અને પૂર્વસૂચન, વિવિધ હસ્તક્ષેપોના જોખમો અને ફાયદાઓ, દર્દીના લક્ષણ બોજ, આગળની સમયરેખા, દર્દીનું જીવન અને અવસ્થા અને દર્દીની સપોર્ટ સિસ્ટમની ગુણવત્તા ધ્યાનમાં લેવી આવશ્યક છે.
તે જ સમયે, દર્દી અને તેના પ્રિયજનોએ જીવન સંરક્ષણ પર સરળ ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવું સામાન્ય છે, ખાસ કરીને જ્યારે નિદાન પ્રથમ વખત કરવામાં આવે છે. તેઓએ તેના સગાવહાલા તેના ગંભીર રોગ વિશે આશ્વાશન આપતો વ્યવહાર કરવો જોઇએ, જે એક જટિલ વિશ્લેષણનો માર્ગ આપી શકે છે જે ઘણીવાર અપરાધ, અફસોસ અને ક્રોધ સાથે છેદે છે.
ભયનું સંચાલન કરવું જોઈએ અને ચેનલે કરવું જોઈએ. મૂંઝવણનો આ તબક્કો થોડો સમય ટકી શકે છે, પરંતુ તીવ્ર ઘટાડો, ડાયગ્નોસ્ટિક અભ્યાસના પરિણામો અથવા આંતરિક જાગૃતિ સામાન્ય રીતે સંક્રમણનો સંકેત આપે છે અને દર્દીઓ અને પ્રિયજનોને છેવટે ઓળખવા અને સમજવા તરફ દોરી જાય છે કે મૃત્યુ નજીક આવી રહી છે.
એકવાર સ્વીકૃતિ આવે પછી, જીવનનો અંત નિર્ણય લેવાનું સ્વાભાવિક રીતે અનુસરે છે. ચાલુ હોવાનો ઇનકાર એ છે કે મૃત્યુ નજીક આવી રહ્યું છે તે ફક્ત આ નિર્ણયોની સમયરેખાને સંકુચિત કરે છે, ચિંતા કરે છે અને વ્યક્તિના પોતાના નસીબ પર નિયંત્રણની ભાવનાને અનુસરે છે.
સ્વીકૃતિ સાથે, અંતિમ ઉદ્દેશો બાકીના દિવસો, અઠવાડિયા અથવા મહિનાઓ માટે જીવનની ગુણવત્તા અને આરામદાયક બને છે. ચિકિત્સકો, ધર્મશાળાઓ, કુટુંબ અને અન્ય સંભાળ લેનારાઓ દર્દીના શારીરિક લક્ષણો, માનસિક અને આધ્યાત્મિક જરૂરિયાતોનું મૂલ્યાંકન કરવા અને જીવનના અંતિમ લક્ષ્યોને નિર્ધારિત કરવા પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરી શકે છે. દર્દી માટે પૌત્રીના લગ્નમાં ભાગ લેવું અથવા છેલ્લા તહેવાર ઉજવામાં માં કેટલું મહત્વનું હોઈ શકે છે, અને શું આ વાસ્તવિક લક્ષ્યોને અનુસરવાનું છે?
સન્માન સાથે મૃત્યુની યોજના બનાવવા માટે, આપણે જીવનને જીવનના ભાગ રૂપે મૃત્યુ સ્વીકારવાની જરૂર છે - સમય આવે ત્યારે તેને અવગણવાને બદલે સ્વીકારવું જોઈએ.
શું તમે તૈયાર છો?
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો